W dniu 13 lutego 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (SSO del. Monika Włodarczyk) wydał wyrok, w którym na skutek apelacji pozwanego Banku BPH S.A. z siedzibą w Gdańsku od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 28 lutego 2024 r. sygn. III C 735/22:
1. Sprostował oznaczenie przedmiotu sprawy w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że po słowach „o ustalenie i zapłatę” dodaje słowa „ewentualnie o ustalenie i zapłatę”.
2. Zmienił częściowo zaskarżony wyrok w pkt. 2 w ten sposób, że nadaje mu następującą treść:
„2. Zasądza od Banku BPH z siedzibą w Gdańsku łącznie na rzecz powodów kwotę 26.426,83 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 marca 2022 r. do dnia zapłaty i oddala powództwo o zapłatę w pozostałym zakresie.
3. Oddalił apelację w pozostałym zakresie.
4. Zasądził od Banku BPH S.A. z siedzibą w Gdańsku na rzecz powodów łącznie kwotę 8.100 PLN tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w tej części do dnia zapłaty.
W ustnych motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż w zakresie zarzutów dotyczących postępowania dowodowego i ustaleń faktycznych Sąd II instancji nie dopatrzył się podstaw do ingerencji w rozstrzygnięcie Sądu I instancji.
Sąd Apelacyjny w pełni podzielił ocenę prawną dokonaną przez Sąd I instancji w zakresie abuzywności klauzul indeksacyjnych (przeliczeniowych) zawartych w umowie kredytu. Nie budziło wątpliwości, że powodowie występowali jako konsumenci, a sporne postanowienia nie były indywidualnie uzgodnione. Klauzule te, choć dotyczyły świadczeń głównych, nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, w szczególności nie umożliwiały kredytobiorcom weryfikacji kursów walut stosowanych przy ustalaniu salda kredytu oraz wysokości rat. Sąd uznał, że podlegają one kontroli w trybie art. 385¹ k.c., a sposób określenia mechanizmu kursowego, nierównomierne rozłożenie obowiązków i ryzyka walutowego prowadziły do rażącego naruszenia interesów konsumentów oraz sprzeczności z dobrymi obyczajami. W konsekwencji postanowienia te zostały uznane za abuzywne, co skutkowało nieważnością całej umowy. Sąd nie podzielił stanowiska, że możliwe byłoby utrzymanie umowy po eliminacji jedynie elementu marży z definicji tabeli kursowej, wskazując, że pojęcie to funkcjonowało w umowie jako całość i jego częściowa eliminacja uniemożliwiałaby wykonanie kontraktu.
W zakresie rozliczeń Sąd Apelacyjny przyjął teorię dwóch kondykcji, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, co oznacza, że każdej ze stron przysługuje odrębne roszczenie o zwrot nienależnie spełnionego świadczenia. Oświadczenie o potrąceniu zostało poddane ocenie w niniejszym postępowaniu, przy uwzględnieniu zarzutu wygaśnięcia zobowiązania podniesionego przez stronę pozwaną.
Sąd uznał, że wymagalność roszczenia należało liczyć od doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu, gdyż wcześniejsze wezwanie do zapłaty opierało się wyłącznie na nieważności umowy z art. 69 Prawa bankowego, natomiast ostateczną podstawą rozliczeń była abuzywność klauzul indeksacyjnych wskazana w pozwie.
Apelacja strony pozwanej została uwzględniona jedynie w zakresie dotyczącym oceny wymagalności roszczenia oraz skutków potrącenia. W pozostałym zakresie, na podstawie art. 385 k.p.c., została oddalona jako bezzasadna.
Jeżeli chodzi o koszty postępowania Sąd rozliczył koszty niezależnie od złożonego oświadczenia o potrąceniu, biorąc pod uwagę, iż strona powodowa zobligowana była do wystąpienia z powództwem, ponieważ brak było innej możliwości porozumienia się lub uzyskania orzeczenia w zakresie nieważności umowy.
Wyrok jest prawomocny.
Sprawę prowadziła adw. Anna Wolna-Sroka z Kancelarii Adwokackiej Czabański Wolna-Sroka S.K.A.