W dniu 9 marca 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie (SSO Robert Masznicz) w sprawie o sygn. XXVIII C 11982/22 p-ko Bankowi Millennium S.A. z siedzibą w Warszawie wydał wyrok, w którym:
i. ustalił, że umowa o kredyt hipoteczny podpisana w dniu 23 czerwca 2008 r. pomiędzy powodem a pozwanym bankiem jest nieważna;
ii. zasądził od pozwanego banku na rzecz powoda kwotę 23.705,65 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 maja 2025 r. do dnia zapłaty;
iii. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie;
iv. zasądził od pozwanego banku na rzecz powoda zwrot kosztów procesu w kwocie 11 817,00 PLN wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
W ustnych motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pozew został częściowo ograniczony przed rozpoczęciem pierwszej rozprawy – powództwo obejmowało żądanie ustalenia nieważności umowy oraz częściowe roszczenie o zapłatę. Cofnięcie części pozwu przez powoda było skuteczne, mimo że strona pozwana wyraziła sprzeciw, gdyż przepisy postępowania cywilnego umożliwiają cofnięcie pozwu w całości lub w części aż do rozpoczęcia rozprawy. W konsekwencji przedmiotem rozstrzygnięcia były żądania ustalenia nieważności umowy oraz zapłaty w ograniczonym zakresie.
Sąd podzielił stanowisko powoda, że umowa jest nieważna, gdyż zawierała postanowienia niedozwolone wobec konsumenta. Choć kwota kredytu określona była w złotych polskich, przewidziano waloryzację zobowiązań kredytobiorcy według kursu waluty obcej ustalanego jednostronnie przez bank i publikowanego w jego tabelach kursowych. Sąd stwierdził, że jednostronne ustalanie kursu nie mogło być uznane za obiektywne i stanowiło niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 385¹ k.c. Po wyeliminowaniu takich postanowień w umowie powstają luki, których nie można uzupełnić przepisami prawa, co w konsekwencji prowadzi do nieważności umowy. Sąd powołał się również na uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., podzielając zawartą w niej argumentację.
Świadczenia spełnione w ramach nieważnej umowy nie miały podstawy prawnej i stanowią świadczenia nienależne. Sąd ustalił, że kwota została przez powoda uiszczona w wykonaniu nieważnej umowy i zasądził ją wraz z odsetkami. Pozostałe roszczenia zostały umorzone w związku z cofnięciem pozwu.
W zakresie popieranego powództwa powód wygrał sprawę w całości. Wartość przedmiotu sporu w tej części przekraczała 200 tys. zł, dlatego sąd zasądził zwrot kosztów procesu obejmujących zarówno udokumentowane wydatki, jak i koszty zastępstwa procesowego według stawki minimalnej. Sąd nie uznał umorzenia postępowania w części cofniętej za przegraną procesową powoda – ograniczenie roszczenia wynikało wyłącznie z wzajemnych rozliczeń stron. Zgodnie z art. 100 k.p.c., nawet przy częściowym nieuwzględnieniu żądań, strona przegrywająca może zostać obciążona kosztami procesu w całości, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Sprawę prowadziła adw. Anna Bielecki z Kancelarii Adwokackiej Czabański Wolna-Sroka S.K.A
Wyrok nie jest prawomocny. Łącznie postępowanie trwało 44 miesiące.